Cultuurportfolio Nederlands

  Van een 'oei' naar een kompas (over reality checks, groei en cultuur als werkwoord) Soms zegt één klein woord alles. In mijn geval was dat woord ' oei' . "Een cultuurportfolio bijhouden?" "Oei, doe ik eigenlijk wel genoeg aan cultuur?" Die eerste reactie zei achteraf bekeken minder over mijn culturele bagage dan over mijn onzekerheid. Over het bloggen vooral. Over zichtbaar moeten nadenken. Over plots stilstaan waar ik normaal gewoon doorga. Maar net dat 'stilstaan' is gaandeweg het sleutelwoord geworden van dit traject. De eerste realitycheck: bewust worden Toen ik mijn eerste realitycheck neerschreef, begon alles nog vrij aarzelend. Ik somde op wat ik kende: boeken die me ooit hadden gegrepen, muziek die altijd een constante was gebleven, films die bleven nazinderen. Van Roald Dahl tot Herman Koch, van Bach op een kerkorgel tot jazzgitaar die ergens onderweg door het leven werd ingehaald. Wat ik toen vooral ontdekte, was dat ik c...

  Moet vuurwerk echt helemaal uit onze cultuur verdwijnen? Ik zal het maar meteen bekennen: ik hou van vuur . Niet op een pyromane manier, don't worry, maar wel op die oeroude, diep menselijke manier. Man make fire. Licht. Warmte. Iets wat knettert en beweegt en zegt: kijk, hier zijn we, we leven nog. En ja, ik ben me perfect bewust van de nadelen van vuurwerk . Ik heb het lijstje ook al duizend keer gehoord (en grotendeels onderschreven): dieren raken in paniek mensen met trauma’s voelen zich ellendig hulpdiensten draaien overuren illegaal knalvuurwerk is ronduit gevaarlijk ambulances, vingers, ogen… liever niet Voor alle duidelijkheid: verboden vuurwerk moet verboden blijven . Punt. En idealiter gebeurt vuurwerk in een gecontroleerde omgeving, door mensen die weten wat ze doen, met veiligheidszones, noodplannen en iemand die “nee” mag zeggen als het mis dreigt te gaan. Maar... Is het daarom plots verboden om te zeggen dat vuurwerk ook… schoon kan zijn ? ...

  ....en waarom ik toch blijf geloven in de vroege vogel Het artikel opent met een provocerende stelling: wie te vroeg piekt, mist vaak de top . Mozart, Verstappen, Carlsen? Uitzonderingen, zo blijkt. Nieuw onderzoek (gepubliceerd in Science ) zou aantonen dat de meeste absolute toppers in hun kindertijd helemaal niet uitblonken. Sterker nog: in zo’n 90 procent van de gevallen zijn de jeugdtoppers niet dezelfde mensen als de latere wereldtoppers. Dat is op zich een interessante vaststelling. En ja, het doorprikt een hardnekkig cliché: dat je alleen succesvol kan worden als je op je zesde al op een podium staat of op je tiende een wereldtitel pakt. Maar tegelijk wringt er voor mij iets in de manier waarop dit verhaal verteld wordt en vooral in de conclusie die er vaak impliciet aan vast hangt. Statistiek is geen levensadvies Dat veel jeugdtoppers de absolute top niet halen, verbaast me natuurlijk niet. De vijver is klein, de uitval groot, en talent alleen volstaat zelden. Blessu...

Meer lestijd, minder vertrouwen?  Over Demirs plannen en wat er tussen de lijnen wringt “Meer uren is een gemakkelijke slogan, geen kwaliteitsgarantie” Er zijn van die beleidszinnen die op papier heerlijk klinken. ' Van elke lesdag een lesdag maken'  is er zo eentje. Wie kan daar nu tegen zijn? Meer tijd op school = meer leren, toch? Alleen: zodra je even voorbij de slogan kijkt, zie je waarom dit plan van minister Zuhal Demir in het onderwijsveld zo hard binnenkomt. Niet omdat directeurs of vakbonden 'tegen lesgeven' zijn, maar omdat de voorstellen een fundamenteel spanningsveld blootleggen: je kan onderwijstijd verhogen door de kalender voller te duwen, maar je krijgt niet automatisch betere onderwijskwaliteit als je ondertussen de werkvloer wegzet als lui, inefficiënt of 'te veel met randzaken bezig'. De timing zegt soms alles In het artikel vertelt een directeur hoe de aankondiging binnenkwam op de laatste examendag : leerkrachten zitten net in die pe...

  TIEN -  een theaterstuk van Danny Timmermans bij Heists Kamertoneel TIEN is de titel van een gloednieuw toneelstuk dat dit najaar in première ging bij het Heists Kamertoneel in Heist-op-den-Berg. Als trouwe bezoeker van dit echt wel gezellige theaterzaaltje keek ik hiernaar uit. Bij mijn allereerste bezoek zat ik op de voorste rij, met mijn voeten bijna letterlijk in het decor, wat al een ervaring op zich was. Deze keer zat ik jammer genoeg iets verder naar achter, maar de intieme sfeer en het directe contact met de acteurs bleven onveranderd geweldig. Ik deel dus net zoals vorige keer graag mijn ervaringen met Tien en waarom ook dit stuk mij heeft begeesterd. Achtergrond: Danny Timmermans en de creatie van Tien Vlaams acteur Danny Timmermans (uit Lier) - bekend van jeugdseries als W817 en Buiten de zone , en recent nog als drugsbaron Chris in de soap Thuis -  heeft speciaal voor het Heists Kamertoneel dit nieuwe stuk geschreven. Na een succesvolle samenwerking v...

  Hoge verwachtingen beginnen bij de koffiemachine Tijdens een online lezing van Redwane Bouttaouane, programmaleider en trainer bij het Leerinstituut, stond één scherpe vraag centraal: Geloven we écht dat alle leerlingen kunnen leren en groeien… en handelen we daar ook naar? Hij begint niet in het klaslokaal, maar aan de koffiemachine. Want daar hoor je zinnen als: “Van die klas moet je niet te veel verwachten.” “Ik ken zijn vader, de appel valt niet ver van de boom.” Volgens Bouttaouane zijn dat geen losse opmerkingen, maar signalen van lage verwachtingen. En die bepalen mee hoe we straks lesgeven: hoeveel tijd we iemand geven, hoeveel we doorvragen, hoe snel we beslissen dat ‘het toch niets wordt’. We zijn minder neutraal dan we denken Niemand kijkt volledig objectief naar leerlingen. Onze verwachtingen worden gekleurd door onder meer: eerdere resultaten broertjes of zusjes die we al kenden labels (ADHD, dyslexie, ASS…) taal, accent, dialect kleding, verzorging en ...