Cultuurportfolio Nederlands

Turks fruit    (of hoe een boek me terugkatapulteerde naar een veel te vroege filmervaring) Sommige beelden blijven op je netvlies gebrand, zeker wanneer je eigenlijk nog veel te jong bent om te begrijpen wat je allemaal ziet. Turks fruit is zo'n netvliesbrander. Ik zag de film gewoon op tv, mama en papa niet in de buurt, ergens rond mijn twaalfde, op véél te vroege leeftijd voor dat soort beelden. En als je de verfilming van het boek ooit gezien hebt, zul je wel begrijpen dat mijn focus toen uiteraard niet lag op de echte thema’s van het verhaal: verlies, aftakeling en rauwe eerlijkheid. Dus die titel is altijd blijven hangen. Net als het beeld van Monique van de Ven (mijn eerste tv-liefde, zonder enige schaamte toegegeven). Rutger Hauer, Jan Wolkers en Monique van de Ven Van een flashback naar mijn verre jeugd, fast-forward naar enkele weken geleden  Ik wandelde de bib in Olen binnen. Vaste routine: eerst richting de promotafel, die altijd lijkt te weten wat ik nodig...

  Waargebeurd verhaal over de donkerste nacht van Penzberg (april 1945) Nachtzwart    De donkerste bladzijde van een Duits mijnwerkersstadje aan het einde van WOII Donker. Donkerder. Nachtzwart. Dat is exact hoe Kirsten Boie de laatste dagen van WOII in het Duitse Penzberg neerpende. Geen sprookje, geen romantiek, maar een rauw verhaal waarin gewone mensen - buren, vaders, zonen - plots voor onmogelijke keuzes staan. Het boek Nachtzwart vertelt het waargebeurde verhaal van april 1945. Terwijl op de radio te horen is dat de oorlog voorbij is, weigeren enkele fanatieke Wehrmachtsoldaten die boodschap te accepteren. Wat volgt is een golf van willekeurig geweld: de 'dag van de moorden', de 'nacht van de moorden'... We volgen Schorsch (15, Hitlerjugend) die smoorverliefd is op Marie, dochter van een van de door de nazi’s afgezette burgemeesters. Hun levens raken verstrengeld met gebeurtenissen waar ze zelf totaal geen controle over hebben.  Thema’s die eruit springen •...

  Nee, dit zijn niet mijn stiletto's     Gerust me  Ontbang me ...  Ommouw me ... ...of hoe een mouw plots heel veel kan betekenen Poëzie en kleding, dat lijkt op het eerste gezicht geen makkelijke match. Je verwacht eerder de zee, de maan of een dramatische liefdesverklaring. Maar Ted van Lieshout dacht duidelijk: “Weet je wat, ik kijk gewoon eens in mijn kleerkast.” En daar is een heel mooi boekje uit ontsproten. Mooi, omwille van de teksten natuurlijk, maar zeker ook omdat het gevuld is met simpele, maar artistieke foto's die je zo zou kunnen inkaderen en aan je muur hangen.  Het boek Ommouw me telt 96 pagina’s vol gedichten waarin taal en beeld elkaar vinden. Kledingstukken spelen de hoofdrol: ze zijn geen stomme lapjes stof, maar dragers van herinneringen, verlangen en verlies. De titel alleen al... Ommouw me : je hoort “omarm me”, je ziet “mouw”. En meteen zit je in die spanning tussen nabijheid en leegte. Is een mouw waar geen arm meer in zit nog...

Hoe poëzie je kan achtervolgen Een kosmisch toeval Brusselmans had er in dit boek een superzin voor om dit soort toeval te omschrijven, maar ik vind hem nondejuu niet meer terug! Zeer frustrerend, iemand moet dit boek dus lezen en op zoek gaan naar die mooie zin en mij dan laten weten hoe die ook alweer ging. Ik zal je niet eeuwig dankbaar zijn, maar toch even.  Je weet wel, het gevoel van: het ligt op het puntje van m’n tong — iemand komt er dan op, en je zegt: “Aaah, dank u.” Ik las het boek, zoals vaak of zelfs meestal, in bed. Ik lees graag horizontaal om een of andere reden.  Maar ik heb dan niet altijd pen en papier bij de hand om zaken te noteren en... ik noteer ook niet graag tijdens het lezen. Dat is zoals een film op pauze zetten om even na te denken over een scène die net passeerde.  In een aangekocht boek kan je makkelijk aantekeningen maken, maar een geleend exemplaar is natuurlijk een ander verhaal (ha!) .   Maar een kosmisch toeval dus: ik ging na...

Heerleuk Ik ben me ervan bewust: je moet woorden als 'leuk' vermijden in een recensie, want wat zegt 'leuk' nu eigenlijk... Maar dit boek wás gewoon 'leuk', het leukste boek over poëzie dat ik al gelezen heb (toegegeven, dat zijn er niet zó veel). En toch was het net dat; ik las het in bed, kon het met moeite wegleggen, omdat het zó leuk was. Het was een dekentje bovenop mijn dekbed. In het Engels heb je er een beter woord voor: 'comforting'. Ik kan niet direct een beter Nederlands equivalent bedenken.   Een boek dat je aanzet om poëzie niet alleen te lezen , maar ook te beleven . Dat is wat Hans en Monique Hagen met Poëzie HARDOP  voor elkaar krijgen. En geloof me: het werkt. Ik betrapte mezelf er al snel op dat ik passages begon te fluisteren, te mompelen. Van alles wat! Van Drs. P tot Hadewijch tot... Jan/Jeanne met de pet...  (die weleens een bekende of erkende dichter zou kunnen worden als hij/zij zo verder doet) . De bundel is eigenlijk een speelse...

  Mijn vriend Dahmer Een fascinerende inkijk in het ontstaan van een seriemoordenaar Van Netflix naar het boek Na het zien van de docuserie DAHMER  op de alom bekende streamingdienst, bleef ik met een ongemakkelijk gevoel achter. No big surprise, dat heb je nu eenmaal met dit soort docu's. En toch blijven ze me telkens intrigeren. Ik had misschien nog een goede CSI'er geweest. De serie gaf, net zoals de vele andere die ik al bekeek over andere  beruchte,  beroemde, en vaak zelfs bejubelde psycho's (ja, veel van die rare mannen of vrouwen hebben een fanbase, geloof het of niet), een gedetailleerd beeld van Dahmers gruweldaden, maar liet me, net als de auteur, met vragen zitten: hoe kon het zo ver komen? Had iemand hem kunnen stoppen? Toen ik via de leeslijst ontdekte dat Derf Backderf, een oud-klasgenoot van Dahmer, een graphic novel had geschreven over diens jeugd, wilde ik dit boek natuurlijk lezen. Daarnaast speelde ook mee dat na het lezen van Maus , mijn eerst...

Ik zet al vast even recht dat je je niet puur mag baseren op deze oude cover van de originele Engelse versie van dit boek. Goldwing won niet de Nobelprijs voor specifiek dit boek, maar ontving in 1983 wel de Nobelprijs voor Literatuur. De prijs werd toegekend voor zijn hele oeuvre, maar Lord of the Flies was zeker een van zijn meest invloedrijke werken die bijdroegen aan de erkenning. Dit boek greep me onmiddellijk bij de keel Lord of the Flies oftewel Heer van de vliegen,  geschreven door William Golding, is een van die boeken die generaties lang een diepe indruk achterlaten. Het verhaal over een groep jongens die op een onbewoond eiland terechtkomen en daar hun beschaving verliezen, is veel meer dan een avonturenverhaal.  Het is een allegorie over de menselijke natuur, een onderzoek naar de dunne scheidslijn tussen beschaving en barbarij. Golding ontving in 1983 de Nobelprijs voor Literatuur voor zijn volledige oeuvre, en Lord of the Flies was ongetwijfeld een belangri...

Dit boek, geschreven vanuit het perspectief van een vijftienjarige jongen genaamd Christopher Boone, biedt een kijk op de wereld door de ogen van iemand met het syndroom van Asperger. Intrigerende vertelstijl en structuur     In dit kort fragment kan je kennismaken met de schrijfstijl en gedachtegang, en natuurlijk een priemgetal als hoofdstuknummering.   Wat meteen opvalt aan Haddons werk is de ongebruikelijke vertelstijl. Christopher, de protagonist, vertelt het verhaal in de eerste persoon en de structuur van het boek weerspiegelt zijn analytische en logische manier van denken. De hoofdstukken zijn genummerd volgens de priemgetallen, wat meteen een indicatie geeft van Christophers bijzondere relatie met wiskunde en logica. Deze keuze draagt niet alleen bij aan de authenticiteit van zijn stem, maar zorgt er ook voor dat de lezer zich kan inleven in zijn manier van denken en waarnemen. Het is natuurlijk wel even wennen wanneer je leest vanuit het perspectief van ee...

De sticker op het boek liegt niet! 'Verbijsterend' is een understatement                           MEA CULPA Mea Culpa  van Clare Mackintosh is een intrigerende psychologische thriller die je als lezer meeneemt op een complexe reis van schuld, geheimen en de zoektocht naar vergiffenis.Diepgaande personageontwikkelingen worden verweven met meerdere plotwendingen en als resultaat wordt je letterlijk meegezogen in dit meeslepend verhaal. Schrijfstijl Clare Mackintosh gebruikt een strakke, directe schrijfstijl. Haar taalgebruik is doelgericht en dient om de spanning op te bouwen zonder overbodige details. Dit draagt bij aan het snelle tempo van het boek en houdt de lezer geboeid. Mackintosh gebruikt korte, krachtige zinnen die de urgentie en de emoties van de personages versterken. Dit is vooral effectief in scènes waarin de psychologische diepte van de personages wordt verkend.  Motieven en leidmotieven In M...

'Stiefkind', een 12+ jeugdroman van Selma Noort  Een tijdje geleden begon ik dit boek te lezen maar besloot het toen door omstandigheden (lees: net iets dringendere deadlines) even aan de kant leggen. Maar zelfs met die tussenpauze van toch een tweetal maanden kon ik recent de draad met gemak terug oppikken zonder het gevoel te hebben dat ik 'niet meer in het verhaal zat'.  Het boek begint dan ook met een heftige scè ne waarin Virginia ruzie maakt met haar moeder. Daarna pas lees je hoe het zover is gekomen.   Virginia is een vijftienjarig meisje dat sinds haar zevende bij haar vader en stiefmoeder woont. Haar biologische moeder, Jill, is een chaotische vrouw die niet goed voor haar kan zorgen. Virginia besluit om de herfstvakantie bij haar moeder door te brengen, maar dat loopt anders dan ze had verwacht. Onderweg naar haar moeder ziet ze hoe een groep hooligans een conducteur mishandelt. Ze filmt stiekem de daders met haar telefoon, in de hoop dat ze gepakt worden. Ma...

Dacht ik even een nieuwe term uit te gaan vinden maar blijkbaar bestaat de mannelijke tegenhanger voor chicklit al, namelijk een 'guylit ' of 'ladlit':   Tegenhanger van chicklit. Wordt ook wel guylit genoemd.  Modieuze term voor moderne romans over jonge mannen door jonge mannen. Meestal is de protagonist een zelfbetrokken jongeman met bindingsangst en speelt het verhaal zich af in een grote stad ( (DBNL, 2012) Maar is dit boek wel zo simpel in die categorie te plaatsen?  Er een blogpost over schrijven wordt al even moeilijk merk ik nu, omdat ik graag zo eerlijk en rechtuit zou willen zijn als de schrijver, omdat ik over de treffende gelijkenissen met mijn ooit zo turbulente leven zou willen schrijven, omdat ook ik  op misschien te jonge leeftijd  ooit Monique Van de Ven in Turks Fruit aan het werk zag en ze zo mijn eerste TV-liefde werd...(als je googelt naar foto's van Monique, typ er dan a.u.b. 'jaren 70' bij want ondertussen heeft de tijd niet stille g...