Cultuurportfolio Nederlands

Turks fruit    (of hoe een boek me terugkatapulteerde naar een veel te vroege filmervaring) Sommige beelden blijven op je netvlies gebrand, zeker wanneer je eigenlijk nog veel te jong bent om te begrijpen wat je allemaal ziet. Turks fruit is zo'n netvliesbrander. Ik zag de film gewoon op tv, mama en papa niet in de buurt, ergens rond mijn twaalfde, op véél te vroege leeftijd voor dat soort beelden. En als je de verfilming van het boek ooit gezien hebt, zul je wel begrijpen dat mijn focus toen uiteraard niet lag op de echte thema’s van het verhaal: verlies, aftakeling en rauwe eerlijkheid. Dus die titel is altijd blijven hangen. Net als het beeld van Monique van de Ven (mijn eerste tv-liefde, zonder enige schaamte toegegeven). Rutger Hauer, Jan Wolkers en Monique van de Ven Van een flashback naar mijn verre jeugd, fast-forward naar enkele weken geleden  Ik wandelde de bib in Olen binnen. Vaste routine: eerst richting de promotafel, die altijd lijkt te weten wat ik nodig...

  Nee, dit zijn niet mijn stiletto's     Gerust me  Ontbang me ...  Ommouw me ... ...of hoe een mouw plots heel veel kan betekenen Poëzie en kleding, dat lijkt op het eerste gezicht geen makkelijke match. Je verwacht eerder de zee, de maan of een dramatische liefdesverklaring. Maar Ted van Lieshout dacht duidelijk: “Weet je wat, ik kijk gewoon eens in mijn kleerkast.” En daar is een heel mooi boekje uit ontsproten. Mooi, omwille van de teksten natuurlijk, maar zeker ook omdat het gevuld is met simpele, maar artistieke foto's die je zo zou kunnen inkaderen en aan je muur hangen.  Het boek Ommouw me telt 96 pagina’s vol gedichten waarin taal en beeld elkaar vinden. Kledingstukken spelen de hoofdrol: ze zijn geen stomme lapjes stof, maar dragers van herinneringen, verlangen en verlies. De titel alleen al... Ommouw me : je hoort “omarm me”, je ziet “mouw”. En meteen zit je in die spanning tussen nabijheid en leegte. Is een mouw waar geen arm meer in zit nog...

Hoe poëzie je kan achtervolgen Een kosmisch toeval Brusselmans had er in dit boek een superzin voor om dit soort toeval te omschrijven, maar ik vind hem nondejuu niet meer terug! Zeer frustrerend, iemand moet dit boek dus lezen en op zoek gaan naar die mooie zin en mij dan laten weten hoe die ook alweer ging. Ik zal je niet eeuwig dankbaar zijn, maar toch even.  Je weet wel, het gevoel van: het ligt op het puntje van m’n tong — iemand komt er dan op, en je zegt: “Aaah, dank u.” Ik las het boek, zoals vaak of zelfs meestal, in bed. Ik lees graag horizontaal om een of andere reden.  Maar ik heb dan niet altijd pen en papier bij de hand om zaken te noteren en... ik noteer ook niet graag tijdens het lezen. Dat is zoals een film op pauze zetten om even na te denken over een scène die net passeerde.  In een aangekocht boek kan je makkelijk aantekeningen maken, maar een geleend exemplaar is natuurlijk een ander verhaal (ha!) .   Maar een kosmisch toeval dus: ik ging na...

  Mijn vriend Dahmer Een fascinerende inkijk in het ontstaan van een seriemoordenaar Van Netflix naar het boek Na het zien van de docuserie DAHMER  op de alom bekende streamingdienst, bleef ik met een ongemakkelijk gevoel achter. No big surprise, dat heb je nu eenmaal met dit soort docu's. En toch blijven ze me telkens intrigeren. Ik had misschien nog een goede CSI'er geweest. De serie gaf, net zoals de vele andere die ik al bekeek over andere  beruchte,  beroemde, en vaak zelfs bejubelde psycho's (ja, veel van die rare mannen of vrouwen hebben een fanbase, geloof het of niet), een gedetailleerd beeld van Dahmers gruweldaden, maar liet me, net als de auteur, met vragen zitten: hoe kon het zo ver komen? Had iemand hem kunnen stoppen? Toen ik via de leeslijst ontdekte dat Derf Backderf, een oud-klasgenoot van Dahmer, een graphic novel had geschreven over diens jeugd, wilde ik dit boek natuurlijk lezen. Daarnaast speelde ook mee dat na het lezen van Maus , mijn eerst...

Ik zet al vast even recht dat je je niet puur mag baseren op deze oude cover van de originele Engelse versie van dit boek. Goldwing won niet de Nobelprijs voor specifiek dit boek, maar ontving in 1983 wel de Nobelprijs voor Literatuur. De prijs werd toegekend voor zijn hele oeuvre, maar Lord of the Flies was zeker een van zijn meest invloedrijke werken die bijdroegen aan de erkenning. Dit boek greep me onmiddellijk bij de keel Lord of the Flies oftewel Heer van de vliegen,  geschreven door William Golding, is een van die boeken die generaties lang een diepe indruk achterlaten. Het verhaal over een groep jongens die op een onbewoond eiland terechtkomen en daar hun beschaving verliezen, is veel meer dan een avonturenverhaal.  Het is een allegorie over de menselijke natuur, een onderzoek naar de dunne scheidslijn tussen beschaving en barbarij. Golding ontving in 1983 de Nobelprijs voor Literatuur voor zijn volledige oeuvre, en Lord of the Flies was ongetwijfeld een belangri...

Het belang van voorlezen voor alle leeftijden  Martijn Dentant steekt in zijn artikel meteen van wal met een citaat van Tom Lanoye: " Het belangrijkste is dat je in de lessen Nederlands dingen ontdekt. Dat je wordt meegenomen op een  dolle tocht door de taal. Mijn leraar was een fantastische leraar, die zich van de verplichte leeslijst weinig aantrok. En hij las veel voor: héérlijk. Dat mogen ze van mij verplichten in het middelbaar onderwijs: een vast voorleesuur, bij voorkeur op vrijdagnamiddag. De leraar moet amper iets voorbereiden, en de leerlingen hoeven geen notities te nemen, want de leerstof wordt niet getoetst. Ze kunnen alleen maar luisteren en wegdromen, maar ze zullen er geweldig veel van opsteken. "  (Tom Lanoye in De Morgen, 1 oktober 2022) Begrijpelijk dat de auteur dit citaat gebruikt als inzet, want het vat het hele artikel dat volgt mooi samen. Het is al een tijd geleden maar o ok ik herinner mij mijn leerkracht Nederlands nog in de middelbare school, t...