Kritisch over 'Kroost'

Cabaret... met een rare hotdog als valse start 

Afgelopen zondag trok ik met vier collega-studenten naar cultuurhuis Arenberg in Antwerpen voor Kroost, de nieuwe voorstelling van cabaretduo Grof Geschud.

Altijd gezellig! Net zoals alle vorige keren dat we eropuit trokken met 'de klasgenootjes’ om cultuur te beleven.

We besloten vooraf snel iets te eten en ik was zo dom om een hotdog te bestellen. Waarom dom? Omdat een hotdog niet meteen de beste keuze is op een Mexicaanse menukaart, zo bleek. Die vreemde hotdog-vibe trok zich, voor mij persoonlijk, helaas door naar het theaterstuk – wat veelbelovend begon, eindigde voor mij met gemengde gevoelens.

Veelbelovende start

Myrthe van Velden en Lander Severins (Grof Geschud) tot hun nek in troebel, groen water,
suggererend dat ze figuurlijk kopje onder gaan in de uitdagingen van familie en ouderschap.

De voorstelling startte ook effectief sterk: Grof Geschud opende met een komische tweestemmige zangintro – een onverwacht maar aanstekelijk begin dat me meteen deed glimlachen. En ‘effenaf’… knap gedaan, dit is niet makkelijk!

De twee stemmen van Lander en Myrthe harmonieerden prachtig en gaven een bijna musicalachtige flair aan de intro. Die openingsscène beloofde veel goeds: de eerste grappen vlogen er vlot door en de toon voor de rest van de voorstelling leek gezet. Ik merkte dat het publiek om me heen meteen mee was; er klonk hier en daar al duidelijk gelach en een paar mensen op de eerste rij werden onmiddellijk in de dialoog betrokken.
Kortom, Kroost begon veelbelovend en ik zat klaar om me te laten verrassen… en ik was blij dat ik niet op die eerste rij zat, want meestal 'heb ik prijs'. 

Bemoeienissen en gebrek aan diepgang

Helaas evolueerde de show voor mij na dat sterke begin naar minder overtuigend. 'Kroost' draait om twee ex-geliefden - Lander en Myrthe spelen daadwerkelijk zichzelf - die zich bemoeien met elkaars verlangen om een kind te krijgen met hun nieuwe partners.

Op papier een interessante insteek, maar in de praktijk een voor mij enigszins uitgerekt verhaal. "Wat hebben ex-geliefden nog te maken met elkaars kinderwens?" Die vraag bleef tijdens het kijken door mijn hoofd spoken. Hoewel het duo hun unieke band uitspeelt en dat tot grappige taferelen leidt (ze kennen elkaars families door en door, sleuren elkaars ouders vlotjes door het slijk, enzovoort), miste ik een zekere geloofwaardigheid of diepgang in het verhaal.

Naarmate de scènes vorderden, betrapte ik mezelf erop dat ik zat te wachten op een moment van echte spanning of conflict. Pas in de tweede helft van de voorstelling ontstond er wat frictie toen ze de jaloezie van hun nieuwe partners bezongen (over de innige band die Lander en Myrthe nog steeds delen). Veel scènes ervoor kabbelden vrij braaf en soms langdradig door zonder duidelijke opbouw naar een climax. Als kijker miste ik de spanningsboog met een hoogtepunt, gevolgd door een afbouw en ontknoping. Die ontlading bleef uit, waardoor ik aan het einde een beetje op mijn honger bleef zitten. Met alle losse sketches en muzikale intermezzo’s voelde het geheel voor mij wat onsamenhangend; vermakelijk op momenten, dat wel, maar zonder de climax of emotionele punch die ik had gehoopt.

Talentvolle performers, gemengde gevoelens

Ik wil wel duidelijk stellen: aan de performances van Grof Geschud lag het niet. Lander en Myrthe vormen op het podium een ijzersterk duo met een bijzondere chemie. In tekst, spel én zang zijn ze duidelijk aan elkaar gewaagd. Hun timing is feilloos, de mimiek en fysieke comedy on-point. Ze schakelen moeiteloos tussen verschillende personages (van elkaars bemoeizuchtige ouders tot hun eigen neurotische alterego’s) en weten ook muzikaal te imponeren - Severins op gitaar, Van Velden met krachtige vocale uithalen en een minipianootje. Op dat vlak heb ik oprecht genoten: de humor zat goed, sommige liedjes waren ontroerend mooi en de interactie met het publiek zorgde voor luchtige momenten tussendoor.

Toch stapte ik de zaal uit met gemengde gevoelens. Ik ging onvoorbereid, maar heb dan achteraf toch wat opzoekwerk verricht en veel lovende dingen gelezen over Kroost. Zo werd door wassenaarders.nl geschreven dat Grof Geschud 'steengoede vragen' stelt en 'bijna perfect cabaret' brengt, waarbij 'diepgang niet zwaar hoeft te zijn'.

En eerlijk is eerlijk: ik snap waar die lof vandaan komt. Het duo durft persoonlijke thema’s zoals kinderwens, faalangst en familieperikelen op een luchtige manier te brengen, zonder te vervallen in zwaarmoedigheid. Maar juist daarin ligt voor mij het knelpunt: diepgang hoeft dan misschien niet zwaar te zijn, maar ik verlangde hier en daar wel naar wat meer gewicht en een steviger fundament onder alle grappen. Waar anderen de voorstelling prezen om haar poëtische lichtheid, zat ik dus te hunkeren naar meer scherpte en een bevredigende ontknoping.

Al met al heb ik zeker geamuseerd zitten kijken naar twee zeer getalenteerde mensen. Ik heb gelachen (ook al was het niet zo luid als sommige anderen) om hun spitsvondige dialogen en voelde de chemie die ze als ex-koppel nog op het podium hebben. Maar inhoudelijk raakte Kroost me minder dan verwacht. Soms zijn hoge verwachtingen - net als een hotdog in een Mexicaans restaurant - een recept voor lichte teleurstelling.

Ik ben blij dat ik Grof Geschud live aan het werk heb gezien, alleen smaakte deze voorstelling voor mij persoonlijk niet helemaal naar meer. Desalniettemin neem ik de ervaring mee als leermoment: ook uit minder beklijvende avonden haal je inzichten over theater (en over je eigen voorkeuren). En ach, laten we eerlijk zijn: een avondje cultuur met vrienden, zelfs met een uit de context gerukte fusion-hotdog als amuse, is altijd de moeite waard.

Conclusie

Kroost is een professionele, originele cabaretvoorstelling vol muziek en (voor mij 'pogingen tot') humor, gebracht door twee talenten met voelbaar plezier op het podium. Toch liet de show me wat op mijn honger zitten qua verhaal en emotionele voldoening. Maar smaak is subjectief: waar de ene toeschouwer dit ‘bijna perfect’ cabaret noemt, blijft het voor de andere bij ‘niet helemaal mijn ding’.
En dat mag: er is maar één manier om te weten of iets je smaak is, en dat is proeven.