Cultuurportfolio Nederlands

  Moet vuurwerk echt helemaal uit onze cultuur verdwijnen? Ik zal het maar meteen bekennen: ik hou van vuur . Niet op een pyromane manier, don't worry, maar wel op die oeroude, diep menselijke manier. Man make fire. Licht. Warmte. Iets wat knettert en beweegt en zegt: kijk, hier zijn we, we leven nog. En ja, ik ben me perfect bewust van de nadelen van vuurwerk . Ik heb het lijstje ook al duizend keer gehoord (en grotendeels onderschreven): dieren raken in paniek mensen met trauma’s voelen zich ellendig hulpdiensten draaien overuren illegaal knalvuurwerk is ronduit gevaarlijk ambulances, vingers, ogen… liever niet Voor alle duidelijkheid: verboden vuurwerk moet verboden blijven . Punt. En idealiter gebeurt vuurwerk in een gecontroleerde omgeving, door mensen die weten wat ze doen, met veiligheidszones, noodplannen en iemand die “nee” mag zeggen als het mis dreigt te gaan. Maar... Is het daarom plots verboden om te zeggen dat vuurwerk ook… schoon kan zijn ? ...

  ....en waarom ik toch blijf geloven in de vroege vogel Het artikel opent met een provocerende stelling: wie te vroeg piekt, mist vaak de top . Mozart, Verstappen, Carlsen? Uitzonderingen, zo blijkt. Nieuw onderzoek (gepubliceerd in Science ) zou aantonen dat de meeste absolute toppers in hun kindertijd helemaal niet uitblonken. Sterker nog: in zo’n 90 procent van de gevallen zijn de jeugdtoppers niet dezelfde mensen als de latere wereldtoppers. Dat is op zich een interessante vaststelling. En ja, het doorprikt een hardnekkig cliché: dat je alleen succesvol kan worden als je op je zesde al op een podium staat of op je tiende een wereldtitel pakt. Maar tegelijk wringt er voor mij iets in de manier waarop dit verhaal verteld wordt en vooral in de conclusie die er vaak impliciet aan vast hangt. Statistiek is geen levensadvies Dat veel jeugdtoppers de absolute top niet halen, verbaast me natuurlijk niet. De vijver is klein, de uitval groot, en talent alleen volstaat zelden. Blessu...

Meer lestijd, minder vertrouwen?  Over Demirs plannen en wat er tussen de lijnen wringt “Meer uren is een gemakkelijke slogan, geen kwaliteitsgarantie” Er zijn van die beleidszinnen die op papier heerlijk klinken. ' Van elke lesdag een lesdag maken'  is er zo eentje. Wie kan daar nu tegen zijn? Meer tijd op school = meer leren, toch? Alleen: zodra je even voorbij de slogan kijkt, zie je waarom dit plan van minister Zuhal Demir in het onderwijsveld zo hard binnenkomt. Niet omdat directeurs of vakbonden 'tegen lesgeven' zijn, maar omdat de voorstellen een fundamenteel spanningsveld blootleggen: je kan onderwijstijd verhogen door de kalender voller te duwen, maar je krijgt niet automatisch betere onderwijskwaliteit als je ondertussen de werkvloer wegzet als lui, inefficiënt of 'te veel met randzaken bezig'. De timing zegt soms alles In het artikel vertelt een directeur hoe de aankondiging binnenkwam op de laatste examendag : leerkrachten zitten net in die pe...

  Hoge verwachtingen beginnen bij de koffiemachine Tijdens een online lezing van Redwane Bouttaouane, programmaleider en trainer bij het Leerinstituut, stond één scherpe vraag centraal: Geloven we écht dat alle leerlingen kunnen leren en groeien… en handelen we daar ook naar? Hij begint niet in het klaslokaal, maar aan de koffiemachine. Want daar hoor je zinnen als: “Van die klas moet je niet te veel verwachten.” “Ik ken zijn vader, de appel valt niet ver van de boom.” Volgens Bouttaouane zijn dat geen losse opmerkingen, maar signalen van lage verwachtingen. En die bepalen mee hoe we straks lesgeven: hoeveel tijd we iemand geven, hoeveel we doorvragen, hoe snel we beslissen dat ‘het toch niets wordt’. We zijn minder neutraal dan we denken Niemand kijkt volledig objectief naar leerlingen. Onze verwachtingen worden gekleurd door onder meer: eerdere resultaten broertjes of zusjes die we al kenden labels (ADHD, dyslexie, ASS…) taal, accent, dialect kleding, verzorging en ...

Als het klaslokaal verandert in een crisiskamer Er is iets aan het schuiven in het onderwijs. Niet alleen bij het CLB, bij de minister of op de perstribunes van De Standaard, maar ook — en vooral — in onze klaslokalen. Wat ooit een plek van leren was, wordt voor steeds meer leerkrachten een soort crisiskamer. En nee, dat is niet dramatisch gesteld. Lees maar het artikel met die veelzeggende titel: “Eén leerling al zes keer buitengezet” . Zes keer. Dat is geen incident meer. Dat is een systeem dat vastgelopen is. Gedrag als breekpunt Het artikel toont pijnlijk helder hoe scholen vandaag aan hun limiet zitten. Leerlingen met extreem gedrag — woede-uitbarstingen, verslaving, afglijdende thuissituaties — zetten niet alleen het lesverloop op pauze, maar ook het hele systeem onder druk. En wat doe je als er geen plaats meer is in de jeugdzorg, als ouders niet bereikbaar zijn, en als zelfs de politie de leerling maar gewoon weer voor de schoolpoort dumpt? Ik weet het niet. En blijkbaar weten ...

Structuur is geen straf, maar een geschenk (als we het samen doen) I k ga het meteen zeggen: ik ben vóór structuur in het onderwijs. Niet als heilig dogma, wel als gedeelde afspraak die ademruimte geeft aan iedereen. Leerkrachten, leerlingen, directies én poetsvrouwen (die trouwens perfect weten wie er weer met modderschoenen binnenliep). Het artikel in De Standaard stelt een duidelijke vraag: zijn rust, orde en structuur de redders van ons onderwijs? Minister Demir vindt van wel, en dat mag. Maar met een slogan als “back to basics” los je niet alles op. Een klas is geen Excelbestand. Structuur moet meer zijn dan regels op papier – het moet iets worden dat werkt, leeft en gedragen wordt. Structuur werkt, maar enkel als je ze samen draagt Wat mij overtuigde, waren de voorbeelden van scholen waar structuur géén dwangbuis is, maar een gedeeld ritme. Zoals dat Technisch Atheneum in Lokeren met hun zandloper in de kleedkamer: een simpele visuele reminder die gedragsverwachtingen duidelijk...