Reacties op blogposts

Reactie op 'Het diner'

Reactie op 'Revenge of the Schrijfwijzen'

https://portfolioliesvanderjeugd.weebly.com/cultuurevenementen2/autisme-begrijpen-de-basis-navorming-van-geert-claes#comments 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De eerste verrassing in mijn valies

Afbeelding
  Nee, dit zijn niet mijn stiletto's     Gerust me  Ontbang me ...  Ommouw me ... ...of hoe een mouw plots heel veel kan betekenen Poëzie en kleding, dat lijkt op het eerste gezicht geen makkelijke match. Je verwacht eerder de zee, de maan of een dramatische liefdesverklaring. Maar Ted van Lieshout dacht duidelijk: “Weet je wat, ik kijk gewoon eens in mijn kleerkast.” En daar is een heel mooi boekje uit ontsproten. Mooi, omwille van de teksten natuurlijk, maar zeker ook omdat het gevuld is met simpele, maar artistieke foto's die je zo zou kunnen inkaderen en aan je muur hangen.  Het boek Ommouw me telt 96 pagina’s vol gedichten waarin taal en beeld elkaar vinden. Kledingstukken spelen de hoofdrol: ze zijn geen stomme lapjes stof, maar dragers van herinneringen, verlangen en verlies. De titel alleen al... Ommouw me : je hoort “omarm me”, je ziet “mouw”. En meteen zit je in die spanning tussen nabijheid en leegte. Is een mouw waar geen arm meer in zit nog...
Read more »

Kritisch over 'Kroost'

Afbeelding
Cabaret... met een rare hotdog als valse start  Afgelopen zondag trok ik met vier collega-studenten naar cultuurhuis Arenberg in Antwerpen voor Kroost , de nieuwe voorstelling van cabaretduo Grof Geschud. Altijd gezellig! Net zoals alle vorige keren dat we  eropuit trokken  met 'de klasgenootjes’ om cultuur te beleven. We besloten vooraf snel iets te eten en ik was zo dom om een hotdog te bestellen. Waarom dom? Omdat een hotdog niet meteen de beste keuze is op een Mexicaanse menukaart, zo bleek. Die vreemde hotdog-vibe trok zich, voor mij persoonlijk, helaas door naar het theaterstuk – wat veelbelovend begon, eindigde voor mij met gemengde gevoelens. Veelbelovende start Myrthe van Velden en Lander Severins (Grof Geschud) tot hun nek in troebel, groen water, suggererend dat ze figuurlijk kopje onder gaan in de uitdagingen van familie en ouderschap. De voorstelling startte ook effectief sterk:  Grof Geschud opende met een komische tweestemmige zangintro – e...
Read more »

Reflectie op mijn reality check

Afbeelding
  De balans van een 'oei' We zijn eind mei. De berg werk en taken die onoverkomelijk leek, beklommen, met als resultaat een gevoel van '...en nu nog veilig afdalen'. De kinderen dromen van ijsjes, ik van vakantie. En ergens daartussenin sluipt die stille vraag binnen: Wat heb ik eigenlijk allemaal gedaan dit jaar? En specifieker nog: Wat heeft dat cultuurportfolio nu eigenlijk opgeleverd, behalve een paar 'oeis' en 'aha’s'? Ik blader terug naar mijn eerste blog. Die fameuze 'oei' - een spontane reactie die misschien meer zei over mijn digitale schroom dan over mijn culturele ingesteldheid. Want het bleek al snel dat ik méér met cultuur bezig was dan ik dacht. Ik noemde het toen: stilstaan bij mooie dingen. En dat blijkt zowat de rode draad te zijn van dit hele traject. Van stilstand naar stil-kijken Als ik eerlijk ben, heb ik dit jaar vaak stilgestaan. Niet letterlijk (al staar ik nog steeds iets te vaak naar een boom), maar bewust. Bewust g...
Read more »