Cultuurportfolio Nederlands

Turks fruit    (of hoe een boek me terugkatapulteerde naar een veel te vroege filmervaring) Sommige beelden blijven op je netvlies gebrand, zeker wanneer je eigenlijk nog veel te jong bent om te begrijpen wat je allemaal ziet. Turks fruit is zo'n netvliesbrander. Ik zag de film gewoon op tv, mama en papa niet in de buurt, ergens rond mijn twaalfde, op véél te vroege leeftijd voor dat soort beelden. En als je de verfilming van het boek ooit gezien hebt, zul je wel begrijpen dat mijn focus toen uiteraard niet lag op de echte thema’s van het verhaal: verlies, aftakeling en rauwe eerlijkheid. Dus die titel is altijd blijven hangen. Net als het beeld van Monique van de Ven (mijn eerste tv-liefde, zonder enige schaamte toegegeven). Rutger Hauer, Jan Wolkers en Monique van de Ven Van een flashback naar mijn verre jeugd, fast-forward naar enkele weken geleden  Ik wandelde de bib in Olen binnen. Vaste routine: eerst richting de promotafel, die altijd lijkt te weten wat ik nodig...

Cabaret... met een rare hotdog als valse start  Afgelopen zondag trok ik met vier collega-studenten naar cultuurhuis Arenberg in Antwerpen voor Kroost , de nieuwe voorstelling van cabaretduo Grof Geschud. Altijd gezellig! Net zoals alle vorige keren dat we  eropuit trokken  met 'de klasgenootjes’ om cultuur te beleven. We besloten vooraf snel iets te eten en ik was zo dom om een hotdog te bestellen. Waarom dom? Omdat een hotdog niet meteen de beste keuze is op een Mexicaanse menukaart, zo bleek. Die vreemde hotdog-vibe trok zich, voor mij persoonlijk, helaas door naar het theaterstuk – wat veelbelovend begon, eindigde voor mij met gemengde gevoelens. Veelbelovende start Myrthe van Velden en Lander Severins (Grof Geschud) tot hun nek in troebel, groen water, suggererend dat ze figuurlijk kopje onder gaan in de uitdagingen van familie en ouderschap. De voorstelling startte ook effectief sterk:  Grof Geschud opende met een komische tweestemmige zangintro – e...

  Waargebeurd verhaal over de donkerste nacht van Penzberg (april 1945) Nachtzwart    De donkerste bladzijde van een Duits mijnwerkersstadje aan het einde van WOII Donker. Donkerder. Nachtzwart. Dat is exact hoe Kirsten Boie de laatste dagen van WOII in het Duitse Penzberg neerpende. Geen sprookje, geen romantiek, maar een rauw verhaal waarin gewone mensen - buren, vaders, zonen - plots voor onmogelijke keuzes staan. Het boek Nachtzwart vertelt het waargebeurde verhaal van april 1945. Terwijl op de radio te horen is dat de oorlog voorbij is, weigeren enkele fanatieke Wehrmachtsoldaten die boodschap te accepteren. Wat volgt is een golf van willekeurig geweld: de 'dag van de moorden', de 'nacht van de moorden'... We volgen Schorsch (15, Hitlerjugend) die smoorverliefd is op Marie, dochter van een van de door de nazi’s afgezette burgemeesters. Hun levens raken verstrengeld met gebeurtenissen waar ze zelf totaal geen controle over hebben.  Thema’s die eruit springen •...

  Nee, dit zijn niet mijn stiletto's     Gerust me  Ontbang me ...  Ommouw me ... ...of hoe een mouw plots heel veel kan betekenen Poëzie en kleding, dat lijkt op het eerste gezicht geen makkelijke match. Je verwacht eerder de zee, de maan of een dramatische liefdesverklaring. Maar Ted van Lieshout dacht duidelijk: “Weet je wat, ik kijk gewoon eens in mijn kleerkast.” En daar is een heel mooi boekje uit ontsproten. Mooi, omwille van de teksten natuurlijk, maar zeker ook omdat het gevuld is met simpele, maar artistieke foto's die je zo zou kunnen inkaderen en aan je muur hangen.  Het boek Ommouw me telt 96 pagina’s vol gedichten waarin taal en beeld elkaar vinden. Kledingstukken spelen de hoofdrol: ze zijn geen stomme lapjes stof, maar dragers van herinneringen, verlangen en verlies. De titel alleen al... Ommouw me : je hoort “omarm me”, je ziet “mouw”. En meteen zit je in die spanning tussen nabijheid en leegte. Is een mouw waar geen arm meer in zit nog...

  De balans van een 'oei' We zijn eind mei. De berg werk en taken die onoverkomelijk leek, beklommen, met als resultaat een gevoel van '...en nu nog veilig afdalen'. De kinderen dromen van ijsjes, ik van vakantie. En ergens daartussenin sluipt die stille vraag binnen: Wat heb ik eigenlijk allemaal gedaan dit jaar? En specifieker nog: Wat heeft dat cultuurportfolio nu eigenlijk opgeleverd, behalve een paar 'oeis' en 'aha’s'? Ik blader terug naar mijn eerste blog. Die fameuze 'oei' - een spontane reactie die misschien meer zei over mijn digitale schroom dan over mijn culturele ingesteldheid. Want het bleek al snel dat ik méér met cultuur bezig was dan ik dacht. Ik noemde het toen: stilstaan bij mooie dingen. En dat blijkt zowat de rode draad te zijn van dit hele traject. Van stilstand naar stil-kijken Als ik eerlijk ben, heb ik dit jaar vaak stilgestaan. Niet letterlijk (al staar ik nog steeds iets te vaak naar een boom), maar bewust. Bewust g...

 https://portfolioliesvanderjeugd.weebly.com/cultuurevenementen1/14-18-de-musical#comments   Hoi Lies Normaal gezien ben ik niet bepaald musical-minded – geef mij maar een goed boek of een historische documentaire – maar deze had ik eerlijk gezegd wél willen zien. Misschien is het de combinatie van spektakel en geschiedenis, of het feit dat de Eerste Wereldoorlog als thema me altijd al heeft gefascineerd (en laten we eerlijk zijn: rijdende tribunes, dat prikkelt toch een mens zijn nieuwsgierigheid). Ik herinner me nog vaag hoe groot die productie was in 2014, maar ik had totaal gemist dat er nu een vernieuwde versie loopt. Goed om te weten dat de klemtoon nu meer ligt op de vriendschap tussen de vier kameraden – dat spreekt me eerlijk gezegd meer aan dan de liefdesperikelen. En het feit dat het bruikbaar is in de klas maakt het natuurlijk nog interessanter, zeker als je, zoals ik, binnenkort voor een groep pubers staat die liever Call of Duty speelt dan zich inleeft in de loop...

  Over hoe een gezinsuitstap een herinnering uit het verleden oprakelde – en overschreef. Afgelopen maand trokken we er met het gezin nog eens op uit naar Brussel, op een soort nostalgietrip. Bestemming: het Atomium. In mijn hoofd was dat nog steeds die imposante bolconstructie vol Belgische trots en geschiedenis, een staalkaart van Expo 58 met retro interieurs, filmpjes over de wereldtentoonstelling en vitrinekasten vol designklassiekers en Belgische hebbedingen.  Wat we kregen? Een veel te dure wandeling door een soort discotheek voor gezinnen met jonge kinderen. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van kunst, en ik ben geen zuurpruim die geen lichtinstallatie kan smaken. Maar wat ooit voelde als een ode aan Belgische ingenieurskunst en een lesje patriottisme-in-bescheiden-verpakking, is nu voor 80% omgevormd tot een povere lichtshow die zichzelf “kunst met licht” noemt. Het was net alsof de herinnering aan mijn jeugdvakantie op cassette was opgenomen en iemand er per ongeluk o...